Annemden Dayak

Annemden Dayak
13 Nisan 2017 tarihinde eklendi, 3.140 kez okundu.

İki senedir okul, dershane, ev üçgeninde mekik dokuyorum. Annem, kardeşimi de beni de hiç sevmiyor.

Kendisi meslek sahibi bir hanım. O bir hakim… Küçüklüğümüzden beri işinin stresini kardeşim ve benden çıkarıyor.

Dershane ve okuldaki öğretmenlerimle sürekli iletişim içinde. Yazılılardan 90’ın altında alırsam eve gitmek istemiyorum. Çünkü dayak yemekten korkuyorum.

17 yaşındayım ve bu yaşta dayak yemek çok ağırıma gidiyor. Her an hakaret, tehdit, dayak.

Dershanedeki deneme sınavlarında 470 civarında puan alıyorum. Anneme bu puanlarla tıbba bile girebileceğimi söylediğimde “Neden daha iyi olmuyor?” diye bir sürü hakaret işitiyorum. Annemdeki bu hırstan, bu öfkeden bıktım.

Zaten akşamdan akşama bir araya geliyoruz, o zaman da hakaret, tehdit ve dayakla karşılaşıyorum. Birkaç gün önce rehber öğretmenimle konuştu, eve geldiğinde beni dövdü.

Çevreme kolay kolay adapte olamıyorum. Bu durum yüzünden çok stresliyim. Geceleri de uyuyamıyorum.

Anneme en ufak bir şey söylesem, çok tepki gösteriyor. Yıllardan beri onunla iletişim kuramıyorum. Onunla konuşmaya bile cesaret edemiyorum. Her şeye sinirleniyor. Tabağımda biraz yemek bıraktığımda bile kızıp bağırıyor.

O eve geldikten sonra titriyorum, çok heyecanlanıyorum. Onunla birlikteyken “acaba neyi yanlış yaptım?” diye korkuyorum. Kendimi diğer insanlardan çok daha aşağı hissediyorum. Hep kendimi sorguluyorum “Ben ne hata yapıyorum da annem böyle davranıyor” diye.

Bir yanım onu çok seviyor, bir yanım ise nefret ediyor. Bazen keşke ona bir sarılabilseydim diyorum. Ama bunu yıllardan beri hiç yapamadım.

Annemin sevgisine o kadar ihtiyacım var ki… Onu kızdırmamak için bir yanlış yapmamaya çalışıyorum ama olmuyor, o mutlaka bir şey bulup kızıyor, bağırıyor.

Düşünün, bu yaşta olmama rağmen annem cep telefonu kullanmama izin vermiyor.

Annen gibi eğitimli, çok özel bir görev yapan, üst düzey bir insanın bu davranışı akıl alacak gibi değil. Bence annenin mükemmeliyetçi tutumu bir bunalımın habercisi…

Sanırım iş stresi, onda ruhsal bir gerilim yaratmış. Huzur bulmak için acilen bir terapiye ihtiyacı var. Sana ve kardeşine nasıl bir cehennem hayatı yaşattığının farkında değil. Sizi böyle ezik, korkak, ürkek yetiştirirken, hayatta ne kadar zorluklarla karşılaşacağınızı düşünemiyor olmalı.

Anne şefkati ve sevgisi, bir insan için, ona ileriki yaşamında sevecen, şefkatli ve insanlarla iyi iletişim kurabilecek bir yapı kazandırmak için şarttır.

Annenin sana uyguladığı bu baskı, senin hayata karşı ürkek ve cesaretsiz olmana, kendini ifadeden aciz biri olarak yetişmene yol açıyor.

Annenle konuşmaya cesaret edemiyorsan, bana yazdıklarını annene de yazmalısın. Ya da bir yakınına annenle bu durumu konuşması için ricada bulun. Hiç değilse annenin senin bu duygusal çöküşünü anlayıp, ne kadar hatalı olduğunu fark etmesini sağlamalısın…


Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Sayfa başına git